Wala talaga akong idea kung anung nangyayari sakin. I mean I’m happy pero hindi ganun kasaya, parang may kulang. Alam ko kung anu un, e sobrang lantaran na kung sasabihin ko dito diba? Hahaha. Basta it really hurts, pero hindi ung iniisip mo. :P Iba ‘to. :)

Ako kasi ung type na matampuhin, aware ako dun, sa ganito ako e. Pag hindi ako ganun e hindi na ako si Danica. Mehe. Ganito naman ko talaga sa mga tao o bagay na tinetreasure ko, di mapigilan e. And given na siguro ung fact na, kahit na alam ng mga taong ganun ka, hinding hindi maiwasang iparamdam nila un sayo o maramdaman mo ng kusa. Sometimes, they’re unaware na ganun na pala un..

Inaaway ko nga minsan ang sarili ko e. Kasi nga napapasobra na ko. To the point na wala na kong magawa kundi ang umiyak, kasi hindi ko naman masabi. Kasi alam kong ako ung my problema, me and my stupid feelings. Tinatry kong icontrol pero ewan kusa kong nararamdaman, di man invited. Hahaha. </3

Ang saklap lang kasi, kasi hindi ko alam kung san lulugar. O may lugar ba ko. Ang hirap, kasi what will you do if those persons whom you treasure the most doesn’t feel the same way like you do? Hahaha. Don’t mind the grammar. XD Ang arte ko lang. Sorry naman. At alam kong ang gulo gulo ng post ko. Hihih. Sorry, kasi kahit ako naguguluhan na din. x)